In het dagelijkse leven werkt ze in de zorg. Daarnaast leest en schildert Andrea Spoelstra-van Ark (62) graag en is ze actief als wijkdame in de kerk.

Andrea -getrouwd met Martien, moeder van twee kinderen en oma van vier kleinkinderen- is van jongs af aan betrokken bij De Zaaier. Ze herinnert zich uit haar jeugd de zondagsschool en de club Wi-zo-di-vi (Wie zoekt die vindt), die werd geleid door enkele vrouwen uit de gemeente. Samen met Martien deed ze belijdenis bij ds. J. Oosterbroek, die ook hun huwelijk kerkelijk bevestigde.

Andrea werkte onder meer tien jaar als verzorgende IG in een zorgvilla in Ermelo, vertelt ze in de huiskamer van haar woning in Frankrijk, met de hond aan haar voeten. „Ik houd heel erg van zorgen.” Door veranderingen in het werk voelde ze zich in de zorgvilla uiteindelijk minder op haar plek. „Ik heb toen gebeden: Heer, wilt U me iets anders geven?”

Ze is dankbaar dat er daarna een nieuwe functie op haar pad kwam. „Zo merk je hoe God je weg leidt.” Ze biedt nu twee dagen per week een-op-een zorg aan een vrouw met een zware beperking. „Ik kan haar persoonlijke aandacht geven, bijvoorbeeld door voor te lezen of samen te wandelen. Het is een prachtige vorm van zorg.”

Alphacursus

In haar vrije tijd is Andrea graag bezig in de tuin. „Ik houd van tuinieren, maar ook van schilderen. Ik schilder alles wat ik leuk vind, vaak vanaf een plaatje: bloemen, de hond, een papegaai. Het ontspant me, lekker mijn hoofd leeg schilderen.” Lezen is een andere hobby van haar. „Ik ben nu bezig met ”Heb een beetje geloof” van Jan Heijnen. Dat gaat over het Bijbelboek Exodus, in romanvorm.”

Via een collega raakte Andrea enkele jaren geleden betrokken bij een Alphacursus in Harderwijk. „Die heb ik samen met Martien gevolgd. Het Evangelie werd op een eenvoudige manier uitgelegd, waardoor ik veel dingen beter ging begrijpen. Dat stimuleert mij om nog meer te willen leren over God en de Bijbel. Toen de cursus was afgelopen, zijn we als groep verder gegaan. Elke veertien dagen komen we bij ons thuis bij elkaar. We eten samen en bespreken daarna een boekje, op dit moment van Max Lucado over de Romeinenbrief.”

Andrea beluistert ook graag christelijke podcasts en liederen. „Vriendinnen sturen soms preken, liedjes en bemoedigingen door. Die deel ik vaak ook weer met anderen. Pas hoorde ik een mooi lied. Daarbij moest ik denken aan iemand uit de kerk, naar wie ik het doorstuurde. „Dat had ik net even nodig”, reageerde ze. Dat zijn mooie dingen.”

Wijkdame

Sinds drie jaar is Andrea een van de wijkdames in de gemeente. „Ik wilde graag wat meer doen in de kerk, maar wist niet goed wat. Toen onze ouderling op bezoek kwam, ging het over de wijkdames. Ineens dacht ik: Dát is het! Ik ben nu wijkdame voor wijk 6 en een deel van wijk 1. Ik heb geregeld overleg met de wijkouderling en -diaken en we hebben jaarlijks een vergadering met alle wijkdames. Zo hoor je wat er in andere wijken gebeurt en leer je van elkaar.”

In het begin was het voor Andrea een beetje een zoektocht hoe ze invulling zou geven aan haar functie als wijkdame. „Ik ben begonnen kaartjes te sturen naar mensen uit de wijk die in de weekbrief worden genoemd. Na verloop van tijd zeggen mensen soms: Vind je het leuk om een keer langs te komen? Soms vraag ik zelf of iemand een bezoekje op prijs stelt. Het is belangrijk dat we ouderen en gemeenteleden in verzorgingshuizen niet vergeten, dat ze betrokken blijven. Ik merk vaak dat ze dankbaar zijn als ze iets van de kerk horen. Even een telefoontje of samen een kop koffie drinken doet hen goed.”

Andrea ervaart dat het wijkwerk groeit. Ook het koffieschenken na de ochtenddienst in de kerk, als haar wijk aan de beurt is, draagt daaraan bij. „Zo leer je steeds meer gemeenteleden kennen. Het is mooi om te zien dat er ook spontaan initiatieven ontstaan. Iemand uit mijn wijk maakt mooie kaarten voor kinderen. Die bezorgen we nu als kinderen uit de wijk jarig zijn. Samen met een andere vrouw uit de wijk breng ik de verjaardagskaarten rond. Dit soort dingen draagt bij aan de saamhorigheid in de gemeente. We hebben elkaar allemaal nodig.”

Uit: “Ontmoeting”, januari 2026